İstanbul Toplantısı — 14 Ocak 2004

Çoktandır Beyoğlu'na çıkmamıştım… Işıl ışıl Beyoğlu'nda hızlı hızlı yürürken bir yandan elimde sıkı sıkı tuttuğum “şarab” demeye dilim varmadığı sıvıyı taşıyordum. Gourmelit Pera'da yapılacak toplantıya gitmek için başka yollar da vardı ama ben Karaköy'den Tünel ile yukarı çıkıp yürümeyi tercih ettim. Nedeni, yıllar önce ilk şarabımı Çiçek Pasajı'nda içmem olabilir. Göz ucu ile Çiçek Pasajı'nın kapısından şöyle bir selam bakışı gönderdikten sonra Gourmelit Pera'ya giden Galatasaray Hamamı'nın sokağına saptım.

Bu ilk toplantıya giderken duyduğum heyecanı; yaptığım “şarab” veya “her ne ad verilecekse”nin görücüye çıkması ile birlikte grup üyeleri ile ilk karşılaşma heyecanının karışımı olarak adlandırabilirim. Ama elimde tuttuğum sıvıdan kaynaklanan heyecanı, yaptığım şeye güvenmediğimden olduğunu söyleyebilirim… Çünkü hemen hemen hiç bilmeden yaptığım şarabımı yılbaşında tattığımda bir terslik olduğunu anladım. Bir ara “adı yeni konulacak şeyi” toplantıya hiç götürmemeyi bile düşündüm. Ama olsun götüreceğim dedim kendi kendime, çünkü kendimin nereden nereye geldiğini göstermek için götürmem şarttı. Şimdi bu yazıyı okuyan sizler “adı adlandırılamayacak” şeyi tatmadınız, bilemezsiniz; ama tadan iki kişi ile bu yazdıklarımı önümüzdeki yıllar yaptığım şarapları tadarken tekrar hatırlayacağız… Ne derler bilirsiniz: “Başarı, başarısız deneyimlerden alınan tecrübelerdir.”

Gourmelit Pera'nın ağır demir kapısını itip içeri girdiğimde dar ve karanlık Çukurcuma sokaklarının kasvetli havası, kendini hemen sıcak, sakin ve huzur veren bir ortama bırakmıştı bile. Bunu sağlayanın Gourmelit Pera'nın atmosferinden çok, içerde benden önce gelen grup üyelerinin yaydığı sıcaklık olduğunu demek daha yerinde olacak. Kapıdaki portmantoya montumu çıkarırken getirdiği halis ev zeytinyağını almak için masadan ayrılan Nihal Hanım ile merhabalaştığımızdaki güler yüz, içerdeki insanların samimiyetini antreye taşımıştı diyebilirim. Önce kendini ilk tanıtan Hakan Bey'in elini sıktım. Reşit Bey'in elini sıkarken gruptaki gereksiz sürtüşme maillerine atfen kısa bir gülüşme oldu… Derken Akın Bey, İsmail Bey, Nurten Hanım, Cengiz Bey ile tanıştıktan sonra servis açılmış masaya oturdum… Biraz sonra İrfan Bey ile Levent Bey de gelince Hakan Bey toplantıyı açış konuşmasında kendini tanıtarak kısa özgeçmişini sıralayıverdi. Aralarında tek şarap yapmayı beceremeyen bendim… Bunu sözlü CV deklerasyonu bana geldiğinde biraz sıkılgan bir şekilde itiraf ettim. Ama bu hayatımın en güzel beceriksizlik itirafıydı diyebilirim. Çünkü beceriksizliğimin ezikliği çok kısa sürdü… “Kolay kolay yaparsın merak etme…” ve “O kadar zor olsaydı biz de yapamazdık.” gibilerinden cesaret verici sözler, işi başarmış kişiler tarafından gururumu okşayıcı sadelikte ardı ardına gelmişti… Ancak konuşmaların hemen başlangıcında anladığım bir şey vardı ki çok önemliydi: alkol yapmak ile şarap yapmak arasındaki çizgiyi emek ve dikkatle kalın bir hat olarak çizmem gerektiğiydi… Tamam, şarap yapmak zor değildi ama belli bir yol almış dostların bir çırpıda söylediği gibi o kadar kolay da değildi… Zaten dünyada hem kolay hem de güzel bir şeye rastlamak mümkün değil ki…

Nihal Hanım'ın getirdiği evde üretilmiş halis zeytinyağına ve Gourmelit Pera'nın üzerine kekik ekilmiş sızma zeytinyağına sarımsaklı ve zeytinli ekmeklerimizi banıp kâh mevsim salatasına kâh peynir tabağına çatal atarken Levent Bey'in kendi mandırasının ürünü keçi peynirini gözden kaçırmak olmazdı… İlk olarak Hakan Bey'in Uludağ çileğinden yapılmış 2004 ürünü Çilek Şarabını tadarken masadaki konuşmalar aroması, ağızdaki tadı ve gidişinden yeni bir şarap olduğunun hemen anlaşıldığı üzerinde birleştiğinde, Reşit Bey'in “yeni üretilen şarabı içmenin şarap açısından anlamı!” konulu saptamasını dinlerken ikinci tadımı yapılacak şaraplarla dolu kadehler masadaki yerlerini almaya başlamıştı. Yine Hakan Bey tarafından üretilmiş Ordu yöresi İsabella üzümünden 2004 ürünü şarabın tadımıyla birlikte Hakan Bey tarafından şarabın yapımı konusunda açıklamalar da kulaklarımıza ulaşmaya başladığında Reşit Bey'in “Ombusdman”lığı masada hissedilmeye başlamıştı artık.

Hele İrfan Bey'in karışık (beyaz–pembe–kırmızı) üzümlerden ürettiği şarap tadılmak üzere masaya geldiğinde şarabın nasıl yapıldığı İrfan Bey tarafından anlatılmaya başlandığında “İrfan–Reşit Düeti” görülmeye değerdi. Düşünün bir kere: bir tarafta üniversite amfilerinde konuştuğu zaman bir dolu öğrenci tarafından sözü kesilmeden dinlenmeye alışmış İrfan Bey, diğer tarafta kaliteden ödün vermeden şarap üretilmesi konusunda taviz vermeyen Reşit Bey… İrfan Bey şarap yapım aşamalarını anlattıkça Reşit Bey özür dileyerek araya girip olması gerekeni söylemeye başlayınca her on beş kelimede İrfan Bey sözü Reşit Bey'e kaptırır oldu.

İmdada Akın Bey'in 2003 ürünü Merlot'su yetişti. Trakya menşeli üzümlerden yapılan Merlot'yu tadarken bir yıl içinde şarapta neler olduğunu ilk ağızdan anlamış olduk. Hemen arkasından yine Akın Bey'in 2003 yapımı, yine Trakya menşeli üzümlerden, yine Merlot ama bu kez yanına Cabernet Sauvignon'u 50/50 ortak almış bir Merlot tadıyorduk. Her ikisi de harikaydı… Darısı benim başıma…

Kremalı ıspanaklı penne tipi makarna servisi yapıldığında İsmail Bey'in ürettiği, beyaz Gökçeada üzümlerinden yapılmış dömisek şarap kadehleri de masadaki yerini almıştı. Hararetli tartışmalardan sonra soğutulmuş beyaz şarap bana “ilaç gibi geldi” deyimini daha uygun olabilir. Sohbet ve şaraplar bana o kadar doyurucu geldi ki karanfilli mozaik pasta servisi yapıldığında makarnamın yarısı hâlâ tabakta duruyordu. Mozaik pasta ile birlikte Nurten Hanım'ın elinden çıkmış 2004 ürünü vişne likörü servisi ile noktayı koyduğumuzda keyfim de doruk noktasına çıkmıştı diyebilirim.

Her şey çok güzeldi ama keyfimi bozan tek bir düşünce vardı: benim kavanoz tekniği ile şişelediğim “adı konulmamış sıvı”. Ben tattığım şaraplardan sonra onu unutmaya çalışırken İrfan Bey “Mehmet Bey, sizinkinin tadına bakmadık…” demez mi? “Ağzınızın tadını bozmayalım” filan dedim ama Reşit Bey ve Hakan Bey de ısrarcı olunca ben de “günah benden gitti” deyip getirilen iki kadehe doldurdum. İrfan Bey “azar azar koyun Mehmet Bey, bütün arkadaşlar tatsın” dedi ama ben toplu katliam yapmayayım diye iki kadehle yetinip Reşit ve İrfan Bey'e verdim. Sonra… kendilerinden bir daha haber alamadık.

Kalkmaya hazırlanırken Devrim Bey de geldi. Bizi mutlu etti ama kendisi ile sohbet etme fırsatım olmadı… Umarım bir sonraki toplantıda bu eksikliği gideririm. Eveeet, şimdi sıra geldi kıssadan hisseye… Gökten üç elma ve bir tane de taş düşmüş… Elmalardan biri bu toplantıyı düzenleyenlere… İkincisi toplantıya katılanlara… Üçüncüsü de bu hikayeyi yazana, yani bana. Taş ise neler kaçırdığını düşünmeleri için bu toplantıya mazeretsiz katılmayanlara: Çok şey kaçırdınız çooook… Farkında değilsiniz ama bir değil pek çok oluşumun tarihine tanıklık etme fırsatını kaçırdınız. Bir daha ki toplantıda görüşmek üzere… Sağlıcakla kalın. Sürçü lisan ettimse af ola.

Memet Karabulut